Nu volgt het meest recente gedicht van Joyce Bloem:


******

Tijd gedeeld in liefde heeft als uitkomst
Een illusie

Als ik aankom bij het eindpunt van het verlangen
Ontdek ik dat zij deel uitmaakt
van een kromme lijn die je kunt volgen naar een stip
Die me nog verder brengt van hier

Liefhebben tot het pijn doet
En dan nog verder gaan, kom je stil aan bij jezelf
Keer ik mijn rug toe naar de zon
En vind het licht voor mij
Er is niemand die me hoort. En toch..
Wat wil je ? roep ik tegen die niemand in deze leegte
Om een strijd te voeren tegen die afwezige opponent ?
Of er nog verlangen is ? In mij ? herhaalt de vraag
zichzelf keer op keer ; het antwoord luidt:

"Roei uit je nederige nietigheid en vermenigvuldig
je liefde in het kwadraat in de tijd die er voor staat
Zij is van een oneindige maat en passie,
Gooi gewoon je naam op straat"

Voor het eerst kun je ervaren hoe liefde zich beweegt Van niets naar niets
en zonder dat tijd wordt ingenomen
de minnaar wordt opgelost in nul.
en zichzelf herkent . Weer.

In zijn eigen spiegelbeeld.



******

vloeit roert
zonder regulatie
ongecontroleerd
bonkend zonder
ontzag
als ik toets indruk.
spat mijn hoofd uit elkaar.
Hoor. Hoor.
Luister. Naam die zacht
uit. Gesproken. Drie.
Letterwoord.
Zon.

Pallanza 2005



******



Schreeuw

Waar stilte heerser is
past precies de parel
in de duisternis

diep weggestopt in mij
ontwaak
intens medogenloze schreeuw

om leven. Zijn wezen
als eb en vloed
golven in en over mij


******

Onrust

Soms is pijn zo groot, onnavolgbaar
voor mijn mogelijkheden haar te voelen, kan ik
dicht bij je komen, onbereikbaarheid
trekt mij aan, is de illusie
te verkiezen boven wat je werkelijk
aan mij vraagt, of ik
een glas water wil

Ja, graag !





EEN ONMOGELIJK PERSONAGE

JOYCE BLOEM
gedichten
Ravenberg Pers

Naar boven