SHORT STORIES

Thuis dans ik wie ik ben
Twee vrouwen staan in de schaduw.
De kleinste met kort haar staat met haar rug gekeerd naar de tengere gestalte naast haar terwijl ze luistert naar de gebarentaal die ze voelt als een uitgestoken hand.
Samen spreken zij over de verdwenen zomers in het dorp waar zij vandaan kwamen.
Over hun oma, de moeder van hun respectievelijke vaders die zojuist gestorven was. Beiden waren te laat om nog afscheid van haar te nemen. De traditie van het ongestoord eindeloos lange verhalen vertellen is bij haar gestopt. Ze voelde al heel lang dat haar einde naderde... "En toch was ik te laat om haar te vertellen hoe dol ik was op al die schoenen die ze voor mij heeft gekocht", en dan zegt de kleinste :"Zo komt er nooit een gesprek tussen ons op gang."

"Waarom was jij te laat? Een klein uurtje woon jij hier maar vandaan!" Ze lopen in de richting van de rivier waar het uitzicht naar beide kanten eindeloos lijkt. "Ik had een afspraak met mijn schoonheidsspecialiste,.... ik vond het naar om dat nog af te zeggen. Ik dacht dat ik het net zou redden. Zij moet zijn gestorven toen ik het naar perzikgeurende masker onderging. Zo heerlijk geurt dat op je gezicht. Oma vond het prima, dat weet ik zeker. Ik bedoel dat ik daar zo lag te genieten, toen zij stierf."

Zachtjes begint het te regenen, en de kleinste merkt dat ze niet kan luisteren naar de wellustige stem van haar nichtje, zoals ze denkt te weten hun oma zo te kunnen doorgronden vlak voordat ze stierf. Jij zit opgesloten in jouw wereld, denkt ze, okay, ik in die van mij. Ze wijst naar een boom in de verte."Kom op daar kunnen we schuilen", en trekt haar nichtje mee.
"Onder deze boom heeft oma mij eens alleen achter gelaten, zomaar zonder reden. Zoals deze alleenstaande boom, voelde ik me toen." Haar kleine handen ballen zich als vuisten tegen elkaar. "Ik heb het nog nooit aan iemand verteld!"
"Als ik naar je kijk, gaat het regenen. en oma liep weg met haar boodschappentas geklemd onder haar rechterarm. Ze liet me hier achter omdat ik had gezegd dat ik liever alleen naar die film wilde. Zonder haar. Ze hoefde me alleen maar het geld te geven. Die bemoeienis om altijd te willen meegaan vond ik maar niets. Ik schaamde me altijd dood voor haar. Wie gaat er nou met je oma naar een film die voor jonge mensen is gemaakt ? Hartverscheurend was het, om mij hier achter te laten. Toevallig kwam even later, alsof het was afgesproken mijn oom, de broer van mijn vader langs. Ja zeker, jouw vader ! ‘Ben jij hier alleen, ben je verdwaald ?’ vroeg hij. ‘je dacht zeker dat je voor eeuwig onder deze boom moest blijven staan.’ Een vreemde ervaring onderging ik daar zoals in een droom. Ik had toch weg kunnen lopen bedacht ik me, ik wist de weg naar huis goed maar was daar achter gebleven alsof ik als een magneet zat vastgeklonken aan die plek. Jouw vader, mijn oom vroeg niet verder en nam mij op zijn nek. Zoals hem wilde ik worden dacht ik, sterk en onafhankelijk en wat het belangrijkste was, hij had mij gered."

"Mijn vader was altijd weg hoor!. Mijn vader kon het nooit lang op een plek volhouden, wij waren een blok aan zijn been. Na zijn dood heeft mijn moeder zich pas kunnen ontwikkelen en had ze eindelijk tijd voor ons. Hij eiste al haar aandacht. Dat is een betekenisloze bewondering die je nu voor hem tentoonspreidt."
"Hij leerde mij dansen en mooi bewegen met mijn kont, hij vertelde dat je thuis kon dansen wie je bent ! Wacht even , hij leerde mij nog meer..." De kleine gestalte duwt haar krachtig gespierde nichtje tegen de grond met een mooi uitgevoerde judobeweging.
"Zoooooo," en "Aiaiaia aaai!" gillen ze samen, "die heeft jouw vader mij die dag ook nog geleerd !‘Als oma je weer lastig valt neem je haar maar in de houtgreep hoor !’ riep hij toen."
De twee vrouwen vinden elkaar in een innige omhelzing en zien ieder hun eigen beeld.

Ocelle
zomer 2001
Naar boven