We zijn allemaal onderweg.
Vinden we dat een film een afspiegeling van onze samenleving is? Is film een poetische krachtige daad om het leven naar onze hand te zetten?

Gaan we zo aan de dagelijkse televisiebeelden voorbij dat we denken dat ze onze werkelijkheid is geworden?

Hoeveel kans neem ik en krijg ik om via bewegende beelden mijn visie op de wereld om ons heen vorm te geven?

Beeldvorming
Kijk eens naar de foto's van de witte fotografen uit het tempo-doeloe tijdperk in Nederlands-Indie: die foto's schijnen te kunnen bewegen onder je trillende oogharen
Ze hebben ons een vooringenomen geschiedenis nagelaten
Wat ze tonen zijn de prachtige natuur, de veranda's met rijke witte kinderen die omgeven werden door een vele bedienden, de vader die trots naast het door inlanders gedragen en door hem geschoten wild poseert
Is dit de werkelijkheid, mijn werkelijkheid van toen, ook al was ik er niet bij?
Voor mij betekent het maken van beelden, het scheppen van een schijnbare werkelijkheid en ik hoop door het werkproces bij het maken van film inzicht te krijgen in dat ingewikkelde zelfbeeld dat we van onszelf hebben en de vooroordelen die we in ons dragen. Dat zien we terug in de beelden die we maken. Ik kom er niet van los. Het is een verslaving.

Wat indruk op mij maakt:
een scene uit een film van Tarkovski:
Dit toont het stervende meisje, nadat het op beestachtige wijze is verkracht. De lentezon schijnt door de takken, en door de twijgen zien we haar gezicht. Ogenschijnelijk voelt ze de pijn niet meer, en misschien is ze al dood. Alles lijkt begrijpelijk, toch hebben we het gevoel dat er iets ontbreekt. Het begint te sneeuwen, een zeldzame lentebui. Er blijven aan haar wimpers enkele vlokken hangen. De toevoeging die ons gevoel compleet maakt, die ons in vervoering brengt. Dit is de tijd die zijn spoor in het shot achterlaat. Moet men zich nu afvragen wat de diepere zin van de sneeuw is, ook al maakt deze in de duur en het ritme van het shot onze emotionele ervaring los? Natuurlijk niet. De regisseur gebruikt dit shot om de gebeurtenis exact weer te geven. Door middel van de sneeuwvlokken, die op de oogleden van het meisje blijven liggen en niet smelten, laat hij zien dat ze dood is.

Naar boven